۰
سروده هايي در منقبت اميرالمومنين علي ابن ابي طالب (ع)
«ياعلي» گويان شعر پارسي
علي بن ابي طالب(ع) از طلوع بامداد اسلام تاکنون، هميشه شخصيتي ستودني بوده است حتي توسط دشمناني که با وي جنگيدند. او امام اول شيعيان و خليفه چهارم پس از پيامبر(ص) است بنابراين حتي در زماني که ...
Share/Save/Bookmark
پنجشنبه ۲۵ خرداد ۱۳۹۶ ۱۵:۳۶
«ياعلي» گويان شعر پارسي
به گزارش امروزنامه، علي بن ابي طالب(ع) از طلوع بامداد اسلام تاکنون، هميشه شخصيتي ستودني بوده است حتي توسط دشمناني که با وي جنگيدند. او امام اول شيعيان و خليفه چهارم پس از پيامبر(ص) است بنابراين حتي در زماني که جهان شرق تحت تسلط خلفاي اُموي و عباسي، با شيعيان به عنوان قَدَرترين اپوزيسيون فکري-مذهبي در نبردي دائمي بود باز شاعران غير شيعي، علي(ع) را مي ستودند و پرده خواني جنگ هاي صدر اسلام وي و ستايش پهلواني هاي وي رواج فراوان داشت در کوچه و بازار؛ همچنين وي، به دليل بدل شدن به مظهر «عدالت» -در بخش اعظم تاريخ تمدن انساني- نه تنها توسط شاعران شيعي يا اهل تسنن که توسط «اهل کتاب» نيز -مخصوصاً پيروان مسيح(ع)- پي در پي ستوده شده است. وي از معدود شخصيت هاي تاريخي است که زندگي واقعي اش چنان برخوردار از حوادث دراماتيک است که حتي از تخيل خلاقان ادبي هم فراتر مي رود بنابراين مي توان درک کرد که اگر بسياري وي را معجزه آفرينش مي خوانند معناي دومي نيز در اين «معجزه آفرينش» نهفته است.
    
    کسايي مروزي
    [شاعر ايراني در نيمه دوم سده چهارم هجري؛چنان که از نامش برمي آيد و خود وي نيز به اين امر اشاره دارد اهل مرو بود. کسايي در اواخر دوره سامانيان و اوايل دوره غزنويان مي زيسته است و تغييرمسيري را که شعر پارسي با آثار ناصر خسرو آزمود -و شعر آييني را با نمودي مشهود رقم زد- مديون افق ديد او در آثار پايان عمرش مي دانند.]
    مدحت کن و بستاي کسي را که پيمبر
    بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار
    آن کيست بدين حال و که بوده است و که باشد؟
    جز شير خداوند جهان، حيدر کرار
    اين دين هدي را به مثل دايره اي دان
    پيغمبر ما مرکز و حيدر خط پرگار
    علم همه عالم به علي داد پيمبر
    چون ابر بهاري که دهد سيل به گلزار
    
    ابوالقاسم فردوسي
    [شاعر شيعي دوران غزنوي که پايندگي زبان و ادب پارسي را مديون شاهنامه او مي دانند و شاهنامه، همتراز آثار هومر، از آثار بنيادين فرهنگ و تمدن انساني است.]
    که من شهر علمم علي ام در است
    درست اين سخن قول پيغمبر است
    گواهي دهم کاين سخن ها ز اوست
    تو گويي دو گوشم پرآواز اوست
    علي را چنين گفت و ديگر همين
    کزيشان قوي شد به هر گونه دين
    نبي آفتاب و صحابان چو ماه
    به هم بسته يکدگر راست راه
    منم بنده اهل بيت نبي
    ستاينده خاک و پاي وصي
    حکيم اين جهان را چو دريا نهاد
    برانگيخته موج ازو تندباد
    چو هفتاد کشتي برو ساخته
    همه بادبان ها برافراخته
    يکي پهن کشتي بسان عروس
    بياراسته همچو چشم خروس
    محمد بدو اندرون با علي
    همان اهل بيت نبي و ولي
    خردمند کز دور دريا بديد
    کرانه نه پيدا و بن ناپديد
    بدانست کو موج خواهد زدن
    کس از غرق بيرون نخواهد شدن
    به دل گفت اگر با نبي و وصي
    شوم غرقه دارم دو يار وفي
    همانا که باشد مرا دستگير
    خداوند تاج و لوا و سرير
    خداوند جوي مي و انگبين
    همان چشمه شير و ماء معين
    اگر چشم داري به ديگر سراي
    به نزد نبي و علي گير جاي
    گرت زين بد آيد گناه منست
    چنين است و اين دين و راه من است
    برين زادم و هم برين بگذرم
    چنان دان که خاک پي حيدرم
    
     ابوسعيد ابوالخير
    [عارف و شاعر نامدار ايراني تبار قرن چهارم و پنجم است. ابوسعيد ابوالخير در ميان عارفان مقامي ويژه دارد و نام او با عرفان و شعر آميختگي عميقي يافته است؛ چندان که در شعر هزارساله، نام او اغلب در کنار مولوي و خيام قرار مي گيرد. در تاريخ انديشه هاي عرفاني اش در بالاترين سطح انديشمندان اين گُستره پهناور در کنار حلاج، بايزيد بسطامي و ابوالحسن خرقاني به شمار مي رود؛ همان کساني که سهروردي آنها را ادامه دهندگان فلسفه باستان و ادامه حکمت خسرواني مي خواند.]
    اي حيدر شهسوار، وقت مدد است
    اي زبده هشت و چار، وقت مدد است
    من عاجزم از جهان و دشمن بسيار
    اي صاحب ذوالفقار، وقت مدد است
    
    مولانا جلال الدين محمد بلخي
    [چهره طالع شعر و انديشه ايراني در قرون متمادي. مثنوي معنوي وي، هنوز هم از آثار برجسته، در روند توليد انديشه جهان مدرن است.]
    تا صورت پيوند جهان بود علي بود
    تا نقش زمين بود و زمان بود علي بود
    آن قلعه گشايي که در قلعه خيبر
    برکند به يک حمله و بگشود علي بود
    آن گُرد سرافراز که اندر ره اسلام
    تا کار نشد راست نياسود، علي بود
    آن شير دلاور که براي طمع نفس
    بر خوان جهان پنجه نيالود علي بود
    شاهي که ولي بود و وصي بود علي بود
    سلطان سخا و کرم و «جود» علي بود
    هم آدم وهم شيث و هم ادريس و هم الياس
    هم صالح پيغمبر و داوود علي بود
    هم موسي و هم عيسي و هم خضر و هم ايوب
    هم يوسف و هم يونس و هم هود علي بود
    مسجود ملايک که شد آدم، ز علي شد
    آدم چو يکي قبله و مسجود علي بود
    آن عارف سجّاد، که خاک درش از قدر
    بر کنگره عرش بيفزود علي بود
    هم اول و هم آخر و هم ظاهر و باطن
    هم عابد و هم معبد و معبود، علي بود
    آن لحمک لحمي، بشنو تا که بداني
    آن يار که او نفس نبي بود علي بود
    موسي و عصا و يد بيضا و نبوت
    در مصر به فرعون که بنمود، علي بود
    عيسي به وجود آمدو في الحال سخن گفت
    آن نطق و فصاحت که در او بود علي بود
    خاتم که در انگشت سليمان نبي بود علي بود
    آن نور خدايي که بر او بود علي بود
    آن شاه سرافراز که اندر شب معراج
    با احمد مختار يکي بود علي بود
    آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن
    کردش صفت عصمت و بستود علي بود
    آن شير دلاور که ز بهر طمع نفس
    بر خوان جهان پنجه نيالود علي بود
    چندان که در آفاق نظر کردم و ديدم
    از روي يقين در همه موجود، علي بود
    اين کفر نباشد، سخن کفر نه اين است
    تا هست علي باشد و تا بود علي بود
    سرّ دو جهان جمله ز پيدا و ز پنهان
    شمس الحق تبريز که بنمود، علي بود
    
    محمدحسين شهريار
    [شاعر مشهور اهل آذربايجان در دوران مدرن، که به زبان هاي ترکي آذربايجاني و پارسي شعر سروده است. وي در تبريز به دنيا آمد و بنا به وصيتش در همين شهر به خاک سپرده شد. ۲۷ شهريور را «روز شعر و ادب فارسي» نامگذاري کرده اند. وجه تسميه اين نامگذاري سالروز درگذشت شهريار است.مهم ترين اثر شهريار منظومه حيدربابايه سلام(سلام به حيدربابا) است که از شاهکارهاي ادبيات ترکي آذربايجاني به شمار مي رود و به بيش از ۸۰ زبان زنده دنيا ترجمه شده است. شهريار به دليل نوآوري هايش در حوزه شعر کلاسيک پارسي و همچنين آثاري که در زمينه شعر آييني سروده، از محبوب ترين شاعران عصر مدرن ايران است.]
    علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را
    که به ما سوا فکندي همه سايه هما را
    دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
    به علي شناختم من به خدا قسم خدا را
    به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
    چو علي گرفته باشد سر چشمه بقا را
    مگر اي سحاب رحمت تو بباري ار نه دوزخ
    به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را
    برو اي گداي مسکين در خانه علي زن
    که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را
    بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من
    چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا
    بجز از علي که آرد پسري ابولعجائب
    که علم کند به عالم شهداي کربلا را
    چو به دوست عهد بندد زميان پاکبازان
    چو علي که مي تواند که به سر برد وفا را
    نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
    متحيرم چه نامم شه ملک لا فتي را
    به دوچشم خونفشانم هله اي نسيم رحمت
    که زکوي او غباري به من آر توتيا را
    به اميد آنکه شايد برسد به خاک پايت
    چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را
    چو تويي فضاي گردان به دعاي مستمندان
    که زجان ما بگردان ره آفت قضا را
    چه زنم چو ناي هر دم زنواي شوق او دم
    که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را:
    «همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي
    به پيام آشنايي بنوازد آشنا را»
    ز نواي مرغ ياحق بشنو که در دل شب
    غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهريارا
    
    سيدعلي موسوي گرمارودي
    [از مشهورترين شاعران سياسي-اجتماعي دهه 1350 که از آغازگران شعر آييني در دل شعر مدرن نيز هست. وي را تنها شاعر معاصر مي توان ناميد که توانست به مدد سرايش آثار مدرن شيعي، شعر سپيد را به قالبي مورد پذيرش مخاطبان عام، در فاصله سال هاي 1355 تا 1365 بدل کند.]
    خجسته باد نام خداوند، نيکوترين آفريدگاران
    که تو را آفريد.
    از تو در شگفت هم نمي توانم بود
    که ديدن بزرگيت را، چشم کوچک من بسنده نيست:
    مور، چه مي داند که بر ديواره اهرام مي گذرد
    يا بر خشتي خام.
    تو، آن بلندترين هرمي که فرعون تخيل مي تواند ساخت
    و من، آن کوچکترين مور، که بلنداي تو را در چشم نمي تواند داشت
    پايي را به فراغت بر مريخ، هشته اي
    و زلال چشمان را با خون آفتاب، آغشته
    ستارگان را با سرانگشتان، از سر طيبَت، مي شکني
    و در جيب جبريل مي نهي
    و يا به فرشتگان ديگر مي دهي
    به همان آسودگي که نان توشه جوين افطار را به سحر مي شکستي
    يا، در آوردگاه، به شکستن بندگان بت، کمر مي بستي
    چگونه اين چنين که بلند بر زَبَر ما سوا ايستاده اي
    در کنار تنور پيرزني جاي مي گيري،
    و زير مهميز کودکانه بچّگکان يتيم،
    و در بازار تنگ کوفه...؟
    پيش از تو، هيچ اقيانوس را نمي شناختم
    که عمود بر زمين بايستد...
    پيش از تو، هيچ خدايي را نديده بودم
    که پاي افزاري وصله دار به پا کند،
    و مَشکي کهنه بر دوش کشد
    و بردگان را برادر باشد.
    آه اي خداي نيمه شبهاي کوفه تنگ.
    اي روشن خدا
    در شبهاي پيوسته تاريخ
    اي روح ليلة القدر
    حتّي اذا مَطلع الفجر
    اگر تو نه از خدايي
    چرا نسل خدايي حجاز «فيصله» يافته است...؟
    نه، بذر تو، از تبار مغيلان نيست...
    خدا را، اگر از شمشيرت هنوز خون منافق مي چکد،
    با گريه يتيمکان کوفه، همنوا مباش!
    شگرفي تو، عقل را ديوانه مي کند
    و منطق را به خود سوزي وا مي دارد
    خرَد به قبضه شمشيرت بوسه مي زند
    و دل در سرشک تو، زنگار خويش، مي شويد
    اما:
    چون از اين آميزه خون و اشک
    جامي به هر سياه مست دهند،
    قالب تهي خواهد کرد.
    شب از چشم تو، آرامش را به وام دارد
    و طوفان، از خشم تو، خروش را.
    کلام تو، گياه را بارور مي کند
    و از نَفَست گل مي رويد
    چاه، از آن زمان که تو در آن گريستي، جوشان است.
    سحر از سپيده چشمان تو، مي شکوفد
    و شب در سياهي آن، به نماز مي ايستد.
    هيچ ستاره نيست که وامدار نگاه تو نيست
    لبخند تو، اجازه زندگي است
    هيچ شکوفه نيست کز تبار گلخند تو نيست
    زمان، در خشم تو، از بيم سترون مي شود
    شمشيرت به قاطعيت «سجيل» مي شکافد
    و به رواني خون، از رگها مي گذرد
    و به رسايي شعر، در مغز مي نشيند
    و چون فرود آيد، جز با جان بر نخواهد خاست
    چشمي که تو را ديده است، چشم خداست.
    اي ديدني تر
    گيرم به چشمخانه عَمّار
    يا در کاسه سر بوذر
    هلا، اي رهگذاران دارالخلافه!
    اي خرما فروشان کوفه!
    اي ساربانان ساده روستا!
    تمام بصيرتم برخي چشم شمايان باد
    اگر به نيمروز، چون از کوچه هاي کوفه مي گذشته ايد:
    از ديدگان، معبري براي علي ساخته باشيد
    گيرم، که هيچ او را نشناخته باشيد.
    چگونه شمشيري زهراگين
    پيشاني بلند تو، اين کتاب خداوند را، از هم مي گشايد
    چگونه مي توان به شمشيري، دريايي را شکافت!
    به پاي تو مي گريم
    با اندوهي، والاتر از غمگزايي عشق
    و ديرينگي غم
    براي تو با چشم همه محرومان مي گريم
    با چشماني: يتيم نديدنت
    گريه ام، شعر شبانه غم توست...
    هنگام که به همراه آفتاب
    به خانه يتيمکان بيوه زني تابيدي
    وصَولت حيدري را
    دستمايه شادي کودکانه شان کردي
    و بر آن شانه، که پيامبر پاي ننهاد
    کودکان را نشاندي
    و از آن دهان که هَرّاي شير مي خروشيد
    کلمات کودکانه تراويد،
    آيا تاريخ، به تحير، بر دَر سراي، خشک و لرزان نمانده بود؟
    در اُحُد
    که گلبوسه زخم ها، تنت را دشت شقايق کرده بود،
    مگر از کدام باده مهر، مست بودي
    که با تازيانه هشتاد زخم، برخود حدّ زدي؟
    کدام وامدار تريد؟
    دين به تو، يا تو بدان؟
    هيچ ديني نيست که وامدار تو نيست
    دري که به باغ بينش ما گشوده اي
    هزار بار خيبري تر است
    مرحبا به بازوان انديشه و کردار تو
    شعر سپيد من، رو سياه ماند
    که در فضاي تو، به بي وزني افتاد
    هر چند، کلام از تو وزن مي گيرد
    وسعت تو را، چگونه در سخن تنگمايه، گنجانم؟
    تو را در کدام نقطه بايد بپايان برد؟
    تو را که چون معني نقطه مطلقي.
    الله اکبر
    آيا خدا نيز در تو به شگفتي در نمي نگرد؟
    فتبارک الله، تبارک الله
    تبارک الله احسن الخالقين
    خجسته باد نام خداوند
    که نيکوترين آفريدگاران است
    و نام تو
    که نيکوترين آفريدگاني.
    
    سيدحسن حسيني
    [او را مي توان براحتي پدر شعر جوان انقلاب اسلامي ناميد با آثاري درخشان در حوزه شعر آييني.شاعري که چه در غزل، چه در رباعي، چه در حوزه شعر سپيد، تا واپسين لحظات عمرش، چراغ راه شاعران پس از خود بود.]
    نسل گل اين بار هم از خار ضربت مي خورد
    صبح ايمان از شب کفار ضربت مي خورد
    بعد از اين معيار عشق و نفرتي در کار نيست
    از کف اغيار، فرق يار ضربت مي خورد
    خاک را در مي نوردد لشکر کابوس و جهل
    تا قيامت ديده بيدار ضربت مي خورد
    طبق معمولي که در تاريخ نا معمول نيست
    نص حق از ظن و از پندار ضربت مي خورد!
    روشنايي بخش هستي آبروي آفتاب
    با شبيخوني سيه رفتار ضربت مي خورد
    قلب نيشابور امکان غرق آتش مي شود
    عالمي عطار از تاتار ضربت مي خورد
    سرخ افشا مي شود راز دو عالم دين و داد
    گنج دانش، مخزن الاسرار ضربت مي خورد
    راز اين وارونگي شد مايه بُهتي ستُرگ
    آسمان از خاک بي مقدار ضربت مي خورد؟!
    باغ ما کم خوني گل دارد و فقر نگاه
    نرگس بيمار چون بسيار ضربت مي خورد
    بي جهت عالم به سمت و سوي ويراني نرفت
    خانه ويران است چون معمار ضربت مي خورد
    
    قيصر امين پور
    [محبوب ترين چهره شعر پس از انقلاب 57 که به چهره ملي شعرآييني مدرن بدل شد.او از نام آورترين پيشنهاددهندگان تکنيکي و شکل هاي روايي غزل، رباعي و شعر آزاد در دوران مدرن است.]
    اين جزر و مد چيست که تا ماه مي رود؟
    درياي درد کيست که در چاه مي رود؟
    اين سان که چرخ مي گذرد بر مدار شوم
    بيم خسوف و تيرگي ماه مي رود
    گويي که چرخ بوي خطر را شنيده است
    يک لحظه مکث کرده، به اکراه مي رود
    آبستن عزاي عظيمي است، کاين چنين
    آسيمه سر نسيم سحرگاه مي رود
    امشب فرو فتاده مگر ماه از آسمان
    يا آفتاب روي زمين راه مي رود؟
    در کوچه هاي کوفه صداي عبور کيست؟
    گويا دلي به مقصد دلخواه مي رود
    دارد سر شکافتن فرق آفتاب
    آن سايه اي که در دل شب راه مي رود
    
     يزدان سلحشور
     بر زمين خورد و از زمين بَر شد
     سَر نهاد و ز سروران سَر شد
     او نمي مُرد...قاتل اش دانست
     «يا علي» گفت و کار...آخَر شد
     هر که «بي نام» دامن اش بگرفت
     حيلتي کرد و نام آور شد
     آن «مُرادي» غريق عشق اش بود
     خير اين عشق آخرش شر شد
     دل به او داد تا پياله به دست
     پيش دلبر دمي دلاور شد
     به خدا از علي تمنا داشت
     پس به خون دل اش شناور شد
     عدل گاهي شهيد مي خواهد
     تيغ بُرّان...حديد مي خواهد
     گر چه اندوه عرش بيش از حَد
     رستگاري به پيشواز آمد
     باد سردي وزيد، طوفان شد
     رعد...از درد، صيحه زد ممتد
     کوه در خود شکست؛مي گويند
     چشم زمزم به اشک شد در مَد
     کوبش شوق قلب، در کوفه،
     تا ابد زد به سينه دست رد
     لب فرو بست و چشم، هم آورد
     گفته اند آسمان به سرخي زد
     ذکر بر لب حسين بر بالين
     دجله بشکست در عزاي اش سد
     تاس تقدير تا به چرخ افتاد
     چرخ آورد داو خود را بد
     اَلّه اَلَّه از اين بليه سخت
     کو سپيدي در اين سياهي بخت
     مُردن اش هم چو زادن اش يکتا
    قو به زيبايي اش چه بي همتا
    آه دريا چو کف به لب آمد!
     ماه، با مَد درد خود تنها
     ابر در گريه، شاخه...گيسو کن
     برگ در مويه، باد در غوغا
     بيد، مجنون و شمع، در آتش
     رقص پروانه سوز، بي پروا
     درد، در مي هميشه جوشيده است
     مي، خروشان درد در مينا
     يوسفي گم شده است؛ گرگي نيست
     چشم نرگس به راه، نابينا
     کي؟کجا؟ کو کسي هماوردش؟
     يک نفر؟ يک جواب؟ کو مَردش؟
     مرد، اين گونه زاده خواهد شد
     عشق، اين گونه داده خواهد شد
     سعي بي مروه در صفاي جهان
     سخت، اين گونه ساده خواهد شد
     خانه زاد خُم است مي؛ يعني
     شهد...در کعبه باده خواهد شد
     پيش آهن رُباش، دل...آهن؟
    کوه آهن، بُراده خواهد شد
     نرسيده به در، لب کوثر
     هر سواري پياده خواهد شد!
     مست وصف اش شدم؛تواني نيست!
     جام ديگر زياده خواهد شد؟
     نوش بادم که خرقه رهن مي است
     من کجايم؟ کجاي قصه؟ کي است؟
     ذوالفقارش فرود آمد و...بس!
     فتح شد خندق هر آن چه نفس
     مرد افتاد و سايه اش افتاد
     لن تراني کشيد پا را پس
     خلق در «هو»ي خويش پيچيدند
     باد در «ها»ي خود دميد جرس
     خاک شد آنچه آتش جان بود
     جان ندانست قصه آن کس
     فصل، ديگر شد و به زير افتاد
     ميوه تلخ مردي نارس
     کفر پيچيد گرد اسلام اش
     تيغ، نازک دلانه کرد هَرَس
     تا علي باغبان اسلام است
    تيغ دارد! ز هرز شاخه مترس
     مردي مردمان، دو ساعت و....هيچ!
     بيهده بر شعور خفته مپيچ!
     «خويش» او مُرد و زخم در دل داشت
     خون دل در سکوت منزل داشت
     بي محمد به باغبان چه گذشت؟
     عطر گُل، حيف! پاي در گل داشت
     فاطمه تا به آسمان پَر زد
     از ملائک هزار محمل داشت
     واعظ شهر، شرع خود خون کرد
     شرحه شرحه مگر مسائل داشت
     محتسب غرق تازيانه خود!
     چشم...کو؟ بحر زخم ساحل داشت!
     چشم بر هم زد و زمان بُگذشت
     غم او بي غم جهان بُگذشت
     آب از آسياب خون آورد
     فاطمه کشت و غم، برون آورد
     صاحبان درم، کرم کردند!
     خلق، تقدير خود نگون آورد
    شور کردند و تاج بخشيدند
     تاج بر سر ببين که چون آورد!
     کس مقصر نبود[پيدا بود!]
     تخت اش ار بخت، باژگون آورد
     پيرهن بر سر عَلَم بردند
     سامري، گاو، گونه گون آورد
     قبله را رو به مکر چرخاندند
     عقل هم سجده جنون آورد
     ساکنان سکوت رقصيدند
     کفر از خانه ارغنون آورد
     با خدا، جنگ! رمز: بسم الله!
     با که گويد غم اش، مگر با چاه...!
     مست خواهم چنين به هشياري
     شب به صبح آورد به بيداري
     محتسب، وقت باده پيمايي
     زخم بر فَرق او زند کاري
     يار، ساقي و جام، جام الست
     در حسد... شاهدان بازاري
     يار، جان خواهدش نه يک باره!
     -«بار ديگر؟» زبان و تن:«آري»
    يار گويد:«شهيد زلف مني
     از گناه نخست هم عاري»
     فَر نشان، مست سحر سفره مي
     جويد از تخت و تاج، بيزاري
     با يتيمان، پدر؛ پدر حتي
     با اسيران به وقت تبداري
     قلب، چون شير و شهد؛[شَرمَ ات باد!
     شير حق را جز اين چه پنداري؟!]
     گَرد بنشست و ماند...بر جا گُرد
     عدل با خود، شهيد خود را بُرد
منبع : روزنامه ایران
کد مطلب : ۲۹۲۶۸


سوز و گداز، راز دلنشینی سروده‌های شهریار است

میرجلال الدین کزازی

دوشنبه ۲۷ شهريور ۱۳۹۶
سوز و گداز، راز دلنشینی سروده‌های شهریار است

در حسرت زنگي كه هيچگاه به صدا درنيامد

ابوالقاسم انجوي شيرازي

يکشنبه ۲۶ شهريور ۱۳۹۶
در حسرت زنگي كه هيچگاه به صدا درنيامد

فيلسوفِ عُصيان

نيچه

يکشنبه ۲۶ شهريور ۱۳۹۶
فيلسوفِ عُصيان

چلچراغ خاك آلود ادبيات

عبدالحسين زرين كوب

شنبه ۲۵ شهريور ۱۳۹۶
چلچراغ خاك آلود ادبيات

فروش نامه گله هاي ديكنز از اندرسون

هانس اندرسون

شنبه ۲۵ شهريور ۱۳۹۶
فروش نامه گله هاي ديكنز از اندرسون

فقیر گوش به زنگ هر فرمانی است

جلال آل‌احمد

يکشنبه ۱۹ شهريور ۱۳۹۶
فقیر گوش به زنگ هر فرمانی است

اشراف به زبان مبدا و مقصد

بزرگ نادرزاد

يکشنبه ۱۹ شهريور ۱۳۹۶
اشراف به زبان مبدا و مقصد

سنایی غزنوی یک مصلح اجتماعی است

زهره سادات شمشیرگران

يکشنبه ۱۲ شهريور ۱۳۹۶
سنایی غزنوی یک مصلح اجتماعی است

كليد دار خزانه فرهنگ و ادبيات ايران

استاد احمد مهدوي دامغاني

يکشنبه ۱۲ شهريور ۱۳۹۶
كليد دار خزانه فرهنگ و ادبيات ايران

فلسفه همچون تزكيه نفس

زكرياي رازي

يکشنبه ۱۲ شهريور ۱۳۹۶
فلسفه همچون تزكيه نفس

ستونِ ستبرِ ديگري از تالار ايران شناسي بشكست

محمد عبدالقديرويچ داندامايف

شنبه ۱۱ شهريور ۱۳۹۶
ستونِ ستبرِ ديگري از تالار ايران شناسي بشكست

الهیأت لیبرال

استاد حمید پارسانیا

چهارشنبه ۸ شهريور ۱۳۹۶
الهیأت لیبرال

درباره «محمد پروين گنابادي» خادمِ زبان فارسي

محمد پروين گنابادي

چهارشنبه ۸ شهريور ۱۳۹۶
درباره «محمد پروين گنابادي» خادمِ زبان فارسي